Korsarz czyli Kraina Latających Staników (WIS 2010)

Staniki (i nie tylko) latały podczas występu Banana Boat (http://www.banana.art.pl/). Chłopcy podgrzali atmosferę i niewiasty nie patrząc na ograniczenia wynikające z ram kulturowych rozpoczęły regularny „nalot”.

To powyżej to tak ku wyjaśnieniu tytułu artykułu.

Zaraz po bananowych gentelmanach na scenie pojawiła się jedna z kapel konkursowych- „Z dala od Zgiełku”. Interpretacja „Bijatyki” jest zniewalająca, zwłaszcza w kontraście do wykonania Elitarnego Klubu Turystycznego czy ODN.

Zespoły przewijają się przez scenę, „druga strona barykady” świetnie się bawi …

Tulimy?

Pewnie że tulimy! I całujemy! Z Samego kizia-mizia-nia można by zrobić odrębną galerię.

Czułości te wyzwolił nie kto inny jak Stara Kuźnia (http://www.starakuznia.net/). Dla mnie był to dziewiczy rejs na żywo z tą kapelą. Muzyka oczywiście cudna ale rozłożyła mnie na łopatki (rzecz jasna w przenośni) Basia.

No chłopcy jakoś się do Niej pod względem fotogeniczności nie umywają.

Kuźnia rozbudziła nie tylko czułość wśród słuchaczy ale w co żywszych kawałkach Młodzież opracowywała skomplikowane układy choreograficzne zarówno w układzie „dupen-klapen”.

Jak i „daj-z-siebie-wszystko”

Wieczór zakończył się chóralnym darciem paszczy ze sceny.

Kolejny, sobotni już wieczór był kwintesencją i ukoronowaniem całego festiwalu.

Moi ulubieńcy- Molly Malone`s (http://www.myspace.com/mollymalonesband), a raczej ich skrzypaczka jak na Serwach tak i tutaj zachwyciła i zdecydowanie zaspokoiła moje potrzeby estetyczne.

Żeby nie było, słuchałem także tego co grali i zdecydowanie Nagroda Publiczności się należała. Ich muzyka najbardziej mi grała w duszy.

No i dam sobie uciąć kawałek prawego ucha, że te niewiasty machały na Serwach transparentem. Nie ma to jak wierna publika.

Piotrek nie nacieszył się zbyt długo kapelutkiem, Dzika natarła, a że przed Nią nie ma skutecznej obrony … nakrycie głowy zmieniło właściciela.

Przed nami jeszcze cudny Mordewind, ostra Strefa Mocnych Wiatrów, klasyczni Wikingowie i … ODN!

Jak to ująć w kilkunastu zdjęciach? Jak przekazać w kilku zdaniach tornado które było na scenie? No wiem, że się nie da. Ehhhhh….

Publika przy „Mordkach”

Adam (SMW) i jego bas

Paweł (ODN)

Jurek (ODN)

Michał z małymi skrzypeczkami (ODN)

Ludzie …

Koncentracja, Brat (Mordewind)

No zagrajmy coś…

OOOOOOO, a jeszcze w czasie „pomiędzy” były werdykty i nagrody

Oj taM

Nok Rei

Windjammers

Molly Malone`s

GRAMYYYYYYYYYYYY

Wikingowie wyciszyli na chwilę atmosferę.

Wieczór zakończył mój ukochany ODN.

Tego co się dzieje na sceny gdy Oni grają nie da się w żaden sposób opisać, wyłącznie autopsja pozwala zrozumieć to „coś” co się wtedy dzieje.

Maniek i Jego język;

Jeszcze trochę i powstanie galeria tego duetu, hi hi

Iwonka (najcudniejszy głos, i w ogóle)

Odkrycie fotograficzne wieczoru to niewiasta zamieszczona na zdjęciu poniżej.

Justyna (oJ taM)

All Hands, czyli znowu grupowe darcie paszczy …..

i…..

koniec

The End

Niniejszy foto-artykuł absolutnie nie jest rzetelnym sprawozdaniem z festiwalu. To tylko wyrywki dwóch dni pokazane w krzywym zwierciadle obiektywu i jeszcze „krzywszym” sposobie odbioru rzeczywistości autora.